همشهری جوان

1.حامد طاری
اولین بار توی بوتیک دیدمش.لباس نمیخواست بخره.معتاد بود.کوچیک بود ولی برای شروع خوب بود.
دومین بار تو سایه ی آفتاب دیدمش.لوتی بود و با مرام.ازون مدل آدمایی که 30 سال پیش خیلی طرفدار داشت.
بعد روز سوم بود که دیدمش.عاشق بود ولی دشمن.سمیره حُبش بود و هر جوری بود میخواست بدستش بیاره.

تو دایره زندگی تواناییشو یه جور دیگه رو کرد.خوب بود ولی بی کلاس بود.فکر کنم بی کلاس ترین.
میام جلوتر تا می رسیم به محاکمه در خیابان.بالاخره تونست با رییس کار کنه.کم بود ولی مفید بود.
اوووووووووووووووووووووج گرفت.تو گربه های ایرانی همونی بود که باید می بود.دوسش داشتم تو اون فیلم.خیلی خوب بود.کاش همیشه گربه می موند.
هفت دقیقه تا پاییز و لطفا مزاحم نشویدش هم خوب بود.نقش دوم بود ولی خوش نقش بود.
و جرم . . .
حقش نبود که برای اون فیلم سیمرغ رو بگیره ولی به عنوان یکی از ستاره های این چند سال اخیر حقش بود.

راستی اسمش حامـــد.   حـــــــــامــــــــــد بــــــهــــــــــداد    .
دوسش دارم چون عاشق کارشه و حالا که 38 سالشه هنوزم نقش های دوم و کوتاه رو بازی می کنه.چرا؟چون دوست داره بازی کنه.بهداد یکی از خاص ترین آدمای سینمای ماست.
صدای خوبی هم داره.هم تو آلبوم دارکوب و هم تو اون تراکی که با یزدانی خوند خوب خوند.


(همیشه و همه جا شنیدم که میگن خیلی دیوونه بازی در میاره.برا همون این تیترو انتخاب کردم)